این عشق به اختیارکس نیست           دانم  که  همین  قدر  بدانید

هرگز      نبرید     نام     عاشق          تا  دفتر    عشق  بر  نخوانید

اب      رخ     عاشقان     مریزید          تا اب    زچشم   خود  نرانید

معشوقه    وفای   کس     نجوید         هر چند  زدیده  خون چکانید

این است سخن  که   گفته   امد         گر نیست درست بر مخوانید

بسیار        جفا     کشید    اخر          او را به  مراد    او     رسانید

این  است   نصیحت      سنایی           عاشق   مشوید  اگر  توانید

................................................................................................(سنایی)

سلامی سر تاپا درد و حسرت

باز ما برگشتیم اما این باردیگه لنگ لنگیم دیگه حسی واسه راه رفتن هم نمونده

نمیدونم چی بگم از کی بگم از کجا بگم اصلا چیزی نمونده که بگم

وقتی اومدم دیگه خیلی دیر شده بود اینقدر دیر که دیگه گلهایی که دوستان هدیه میگذاشتن همه خشکیده بود و باد اونها رو با خودش به ته این دنیای مجازی برده بود

وقتی اومدم  به جز چند تا ردپای ناشناس دیگه چیزی نبود همه رفته بودند

دیگه چیزی واسم نمونده بود ابجی مهربون ما هم که همیشه به ما سر میزد و ما رو تنها نمیگذاشت اون هم پرید نیلوفر جان امیدوارم که همیشه موفق و پیروز باشی شرمندتم که نتونستم بهت سر بزنم واست از اون بالاها طلب بهترین ها رو دارم

اما

:اما از تو بگم از تو

یه روز پشت یه ماشین نوشته بودن که (زیبا رویان بی وفایند) اون روز چند  وقتی از نامردی تو میگذشت

دقیقا یادم نیست چند روز بود اما میدونم زیاد نبود

کاش این جمله رو زودتر از اینها میخوندم و زودتر معنی اون رو درک میکردم

اما حالا دیگه خیلی دیر شده خیلی

بابا گفتند نامرد اما دیگه نه اینقدر انگار نه انگار که تو به ما قولی داده بودی یعنی تو همیشه توی زندگیت اینقدر خوش قولی یا این که خوش قولیت فقط نسیب ما شده

و مهربونیت نسیب دیگری

نمیدونم چی بگم نیدونم

(سلام لوتیا(شماهایی که همیشه به یاداین حقیربودید و سری به این کلبه سوخته میزنید

امیدوارم همیشه خوبه خوبه خوب باشین همیشه که حتما هستین

اما من امشب نه زیاد حالم خوب نی

امشب شب اخر اقامتگاه ما اندرون خوابگاهه تکوتنها که نه اما حدودا ۷یا۸ نفرهستیم همه با رو بندیلها رو جمع کرده و پریدن اما هنوز عطر وجودشون سرو صدا هاشون توی گوش خوابگاه هست

اما خوابگاه بوی غریبی میده ادم حس خفگی بهش دست میده انگارتوی زندون نشستی اگرچه عصری با دوتا داداشا رفتیم پارک و جاتون خالی اخرین قلیون این شهر رو با یه کم تنباکوی غصه دودکردیم اما باز هم افاقه نکرد هنوزهمون حال و هوا وجودداره

امروز اخرین امتحان بود که فکر کنم اساسی گند زدم حقوق اساسی بود

همیشه از اخرین امتحان و اخرین شب خوابگاه بدم میومد  اخرین امتحان دیگه حس خوندن نیست ادم همش به فکر رفتنه تازه هر سال زودتر از بقیه تموم میکردیم اما امسال جزءاخریها شدیم شب اخر هم ادم اصلا خوابش نمیبره به هر طرف که نگاه میکنی یاد یکی از بچه ها می افتی و دلت زار میزنه

ما سه نفر طبق رسم همیشگی یه شب بعد از اخرین امتحان خوابگاه میمونیم و روزش هم به پارک میریم زیر درخت توت همون درختی که توی این سه سال همیشه زیراون مینشستیم میشینیم و یه مرور کلی میزنیم به عمر بر باد رفتمون

امروز واسه اخرین بارتوی خیابون جلوی دانشکده قدم زدیم به یاد و افتخار تمام اون روزهایی که با بچه ها طول اون رو طی میکردیم چه با خنده و چه با غصه و چه با امید این که یکی رو ببینیم یکی رو نه هر کسی

چندروزپیش ترم بالایها جشن فارق التحصیلی داشتن نبودین ببینید که چطوری ابرها کم اوردن

ما اولش فقط میخندیدیم اما اخرهاش ما رو هم اب برد بادیدن داش مهرداد مون کسی که سه سال با هم بودیم با هم میگفتیم میخندیدیم حالا داشت میرفت کوله بارش بردوش چشمهایش پرخروش پرخروش که چه عرض کنم  

حواسش به ما نبود یه باره از پشت پنجره چشمش به ماافتاد اومدبیرون توچشماش پر از ابر بود به محض دیدنش یه باره چشمام فوران کرد اصلانمیتونستم جلوی خودم رو بگیرم قلبم داشت میسوخت دستم رو گرفت صدای قلبش رو میشد از تو چشماش هم دید داشت اتیش میگرفت دستش خیلی داغ بود خیلی، داش مهرداد امیدوارم همیشه شاد و سر سبز باشی زیر سایه حق بدون همیشه به یادت هستیم ممکنه کسی رو که باهاش خندیدیم فراموش کنیم اما کسسی رو که براش گریه کردیم رو هرگز

عزیزدلم حامد هم امروز عصری رفت واسه شیراز چقدر سرد اصلا نفهمیدم که چطوری شدیادمه سال قبل موقع رفتن حال و هوای دیگه ای داشتیم حامدجون الان دارم نبودت رو حس میکنم با مرام خیلی میخوامت

خلاصه همه رفتند کسی با ما نموندش ما هم میریم فردا صبح کوله بارم خیلی سنگین شده امسال موندم که چطوری باید ببرمشون شاید خیلی هاشون رو گذاشتم

همین جا و رفتم اما بایدخیلی چیزها رو با خودم ببرم  بی وفایی رو تنهایی رو یاد طرف رو همین یکی بسه واسه تابستون،فکر کنم تا اخرنتونم با همین هم کنار بیام

امسال سال بدی بود خیلی بدجور تموم شد بد اینقدر بد که دیگه حسی واسه اشک ریختن نیست (گل که بودهیچی سبزه رو هم اوردن زدن کنارش)ما خودمون داشتیم می سوختیم که اخباری هم به گوش رسید از بد قولی... فقط دوست دارم زودتر برم از اینجا

فرار کنم هر چندمیدونم بعد ازچندروز دلتنگ میشم اما باید رفت باید از اینجا دوربشم از این دیر خرابات

باید برم و سرخودم رو گرم کنم به کار تا شاید یه کم ارومتر بشم تابستون میرم سر کار شاید کمتر بتونم بیام و اپ کنم اما حتما سری میزنم به خاطراتی که هر روز گرد اشک روشون میشینه

شما عشقی ها رو هم فراموش نمیکنم امیدوارم که شما هم ما رو به دست باد نسپرید

فدای هر چی ادم با مرامه

 میخواهم بروم سر به سرم نگذارید             گریه ام را به حساب سفرم نگذارید

میخواهم به پابوسی باران برم             اسمان گفته که پا روی پرم نگذارید

اینقدر ائینه ها را به رخ من نکشید        اینقدر داغ جنون بر جگرم نگذارید

چشمی ابی تر از ائینه گرفتارم کرد        بس کنید این همه دل دور و برم نگذارید

تازه داسشتم  پرواز کردن رو ازش یاد میگرفتم

تازه داشت پر پریدن نثار تن زخمی من میکرد

تازه به این فکر افتاده بودم که یه بار به خاطرش بپرم

بپرم و توی زردی غروب به ناهید درخشان بپیوندم

اره ناهید درخشان ناهیدی که فکر نکنم حتی میدونه که من هم هستم (یعنی میدونه اما باور نداره)

من هم هستم به خدا هستم

ناهید با توام می فهمی تو که رنگ زرد غروب زیبایی و مهربونیت رو چند برابر میکنه

 مهربونی که نسیب ما نشد

 رنگ زرد چقدر بهت میاد

 وقتی که صورتت رو با روسری غروب می پوشونی

وقتی که معصومیتت رو زیر او نیم نگاهت پنهون میکنی

اون موقع است که من حس پریدن بهم دست میده

اما حالا

حالا  بدون حتی همون یه نیم نگاه پریده و رفته 

پرنده رو دیدید وقتی که از جلوی روتون میپره میره و یه کم جلوتر بر میگرده و یه نگاهی بهتون میندازه حتی با این حال که واسش غریبه هستین

خدایا چقدر ادم میتونه بدبخت باشه یکی رو بخوای و هیچ کاری نتونی بکنی (خدمت یه طرف سال اخردانشگاه هست یه طرف نه کاری نه چیزی فقط خودم هستم وخودم با یه مدرک نگرفته!با یه دل ساده

!!!!!!!!!!!!!و پر از ارزو و شاید تا امروز قبل از نهارهم چندتا امید

اما دیگری  اون که میتونه کسی که ...

راحت بدون هیچ مشکلی بخواد بره ... و من چی فقط بشینم و بگم !چی دارم که بگم! به نظر شما دیگه جیزی واسه گفتن میمونه؟

وقتی که فکر میکنم سال اخر دانشگاه واسم قبرستون میشه

وقتی که فکر میکنم پاییز که مییام میبینمش با اون یکی و هر روز جلوی چشممه و من چی من باید با تمام اوارگی که دارم اواره تر بشم هر روز دعا کنم که زودتر تموم بشه

و هر روز

هر روز

 لحظه ی دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام مستم

باز می لرزد دلم دستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

های! نخراشی به غفلت گونه ام را  تیغ

های ! نپریشی صفای زلفکم را  دست

ابرویم را نریزی   دل

لحظه دیدار نزدیک است!!!!!!!!!!!!!!

باید بشینم و فقط دعا کنم و با خودم تکرار کنم و هی بگم

هر ان چه دل خواست نه ان میشود

هر چه خدا خواست همان میشود

می سپارمش دست خدا

این امید عبث بی حاصل را

پ:   اگه چیزی ازش نفهمیدید و نه سر داشت و نه ته شرمنده

دیگه بهتر از این نمیشده فکرم یاری نمیکرد

داریم میرم به سوی اوارگی

اره میرم به سوی فرجه؛

!!!ای خدا دوباره شروع شد با التماس جزوه پیدا کردن و کپی گرفتن

چقدر سخته خدا ؛مو به تن ادم سیخ میشه، دوباره باید یک ماه درس ،درس و درس

شبها باید تا صبح رو کتابها هی چرت بزنم و روزها بدتر

دوباره باید به غلط کردن بیفتم و طبق معمول دوباره تصمیم کبری( من حتماباید ترم بعدی از اول ترم شروع کنم و نذارم که یه کوه بشن) اما کیه که عمل کنه همین

...که چشم به روشنایی افتاد کدوم تصمیم

.کی یادش میمونه که قرار بود چی بشه

وقتی که سخت میگذره؛

وقتی که به کتاب نگاه میکنی و میبینی،ای دادوبیداد چه خبره

نگاه میکنم به دیوار اتاق و دعای قبل از مطالعه رو صرف میکنم وبا خودم میگم ای کاش،ای کاش سر کلاس میرفتم

.ای کاش سر کلاس گوش میدادم به استاد

اما دیگه دیر شده؛

ملخک

حالا باید بکشی ، اون موقع که سه چهار ماه الاف میگردی ، اون موقع که تا صبح بیدار میمونی و مسخره بازی در میاری (هفت خبیث میزنی)وفردا خواب میمونی و به کلاس نمیرسی یا اگه هم سر کلاس حاضر میشی!!! همون حاضر نشدن خیلی

!!!بهتره

یه روز هم که سر حالی و کبکت خروس میخونه

هیچی دیگه؛

.کلاس رو بیخیال ،بریم چشمه قلعه صفا

.دیگه به این قسمت داستان فکر نمی کنی نه،اره حقته باید بکشی

تو این مدت اونقدر یه جا بشین و در س بخون که راه رفتن یادت بره

بی خوابی بکش تا ادم بشی

هر چند که ادم شدن تو کارت نیست ،الان ۶ترمه که داری این کار رو میکنی

 اخه چقدر الافی ،چقدر تو خوابگاه مسخره بازی در اوردن تا کی

!!!!!.انگار که نه انگارسال بعد امتحان ارشد داری ادم شو دیگه

!!!!!!!!!!!!!!!اح هر چی خوشی کردیم پرید ،داش

واسه تمام دوستانی که توی این دوران به میدون میرن ارزوی موفقیت دارم

:کوچیک شما

 raha

ممنون که به ما افتخار می دهید

.این بار می خواهم داستان عشق بهترین دوستم رو واستون تعریف کنم

داستان عشق دوست جگر سوخته عاشق دربه در که زمانی ارزش عشق رو درک کرد که دیگه خیلی دیر شده بود

ما سال سوم دبیرستان بودیم که رضا(دوستم) گفت که یه دختری از روستای خودمون براش پیغام داده که دوسش داره ابتدای کار این رضای ما باور نکرد و زیر بار نرفت اما دختره دست بردار نبود خلاصه به هر زحمتی بود مخ این دوست ما رو زد که با هم رابطه داشته باشن به عنوان یه دوستتا شاید این جوری یه کاری بکنه خلاصه یه مدتی به همین منوال گذشت تا این که رضا باز هم زد زیر همه چی و گفت که من اصلا دوست ندارم از همین هم میترسد

می ترسید که به دختره دل ببنده بعد از یه چند وقتی که از هم جدا شدن دید که نه انگار توی دلش یه خبرهایی هست و انگار که دلش واسش تنگ شده خلاصه به هر صورتی بود باز هم کونتاکشون برقرار شد اما این بار دیگه هر دوشون مایل بودن اما رضای قصه ما باز هم زیاد نرفته بود توی عمق

که باز هم زد زیر همه چی دختر بیچاره هم که دیگه راهی واسش نمونده بود به ما زنگ زد که مامانم گوشی رو جواب داد و بعد از بازپرسی و پیچوندن مامان ما به ما رسید اون سال من میخواستم کنکور امتحان بدم و اونم گفت که میخوام ازش کمک بگیرم که راضی شد

به هر صورت به ما گفت که برم با اون صحبت کنم و راضیش کنم که با اون اشتی کنه من هم که از جریان رضا با خبر بودم بهش گفتم که اون جوابش همونه که بهتون گفت اما باز هم اصرار کرد که این یه بار رو هم بگم و ما قبول کردیم من که میدونستم رضا واسه چی با اون صحبت نمیکنه اون به این دلیل دورش رو

... خط کشیده بودکه

در ادامه مطلب 

 که دیشب جور شد البته با یه کم ناراحتی

حتما بخونید ونظر بدید  مطمین باشید که ضرر نمیکنید از خوندن این مطلب وببینیدکه

.از کدوم دسته هستید

دیشب ما به همراه یکی از دوستان رفته بودیم بیمارستان به عیادت یه پیرمرد
که تو پای اون یه کم خون مردگی ایجاد شده بود و به حمدالله دیگه خوب شده بود
اون پیرمرد من رو نمیشناخت و من هم اون رو اولین بار بود که میدیدم از اقوام دوستم بود
زمانی که به دیدنش رفتیم خیلی خوشحال شد  پیرمرد خیلی مهربون و زجر کشیده ای بود
از صورتش میشد این رو فهمید مو ها ی سر و صورتش سفید یه دست بود خیلی زیبا
وقتی که فهمید من توی این شهر دانشجو هستم بیشتر خوشحال شد و گفت که حتما باید
من یه بار برم خونشون خلاصه داشتیم صحبت میکردیم که
یه باره
داماد و دخترش اومدن دخترش فرهنگی بود و شوهرش هم فوق داشت اما دیگه نپرسیدم
که توی چه رشته ای داماده همین که وارد شد و بعد از حال و احوال پرسی
نه گذاشت ونه برداشت
:گفت که

 .مگه من نگفتم برو قطعش کن و خودت رو راحت کن
اون جا بود که من کوپ کردم اول میخواستم جوابش رو بدم ولی جلوی خودم رو گرفتم
.هیچی نگفتم

.هرچند بعدا پشیمون شدم و با خودم گفتم که ای کاش جوابس رو میدادم

 حالا به فرض یه ادم تحصیل کرده اومده بود عیادت مریض
پیرمرد به محض این که این حرف رو شنید وا رفت
دیگه هیچی نگفت روحیه اون کشید پایین
اقا داماد نه یه بار نه دوبار پشت سر هم هی تکرار میکرد

(...اره باید پات رو .اره باید )
دختر پیرمرده هم هیچی نگفت ماشاالله انگار که نه انگار  باباش بود
فکر کنم اصلا تو فکر این چیزا نبود
من دیشب تفاوت بین زجر کشیده با کاخ نشین رو فهمیدم
فهمیدم که بعضی از ادمها که فقط ادعای خوب بودن رو میکنند چقدر بی رحم هستند
فقط اسم خدا رو میارن و اصلا از خدا هیچ ترسی ندارند
...اون باید به جای روحیه دادن وامیدوار کردن پیرمرد

 خدا میدونه با دل پیرمرد چیکار کرد
وقتی اقا داماد میخواست تشریف ببره
پیرمرد نگاهش کرد و گفت
.اگه به خاطر این پام بمیرم باز اون رو قطع نمیکنم
بعدش هم ما برگشتیم خوابگاه اما درب و داغون تا اخرای شب همش به اون فکر

.میکردم

حالا دوستان شما قضاوت کنید من حق داشتم اون جوری ناراحت بشم یانه
این رو هم بگم اقا داماد اینقدر پست ومقامش بالا بود که بتونه واسه اون هر کاری بکنه
.اقا داماد هیچی اون دخترش چی اون که پیر مرد بزرگش کرده بود

:خدایا

.چی میتونم بگم

شکایتی برگ زرد از درخت ندارد چون می داند راه دیگری جزء جدایی نیست راهی که هر ادمی نیز روزی به ان می رسد

                      .زیرا فقط گرمی زندگی است که میتواند دل ها را حفظ کند

.لافونتن : قلب زن پرتگاهی است که عمقش را نمیتوان تخمین زد

.بایرون : افخار در خشک کردن قطره اشک است نه در جاری ساختن سیل خون

.بردون : با زنی ازدواج کنید که اگر مرد می بود بهترین دوست شما میشد 

.کریستف مارلو : مرا اندکی دوست بدار ولی طولانی

.کامپ پل : چشمان زیبای اشکبار از لبخند زیباتر است

.فردریش نیچه : ایا برده هستی؟ پس دوست نتوانی بود

             .ایا خودکامه هستی؟ پس دوستی نتوانی کرد

در زن دیر زمانی است که برده ای وخودکامه ای نهان گشته انداز این رو

.زن را توان دوستی نیست او عشق را میشناسد وبس

.ارد بزرگ : بی گمان اولین بار اخرین بار نخواهد بود

کالوس کاستاندا :هیچ چیز عوض نمیشود شما دیدتان را عوض کنید

                      . رمز کار این است

سی فوستر : همین قدر که برای بدست اوردن ارزوئی اراده کنیم

                 .یک گام بلند در راه نیل بدان بر داشته ایم

      تقدیم به کسانی که در حادثه عشق ایستاده سوختند

 

همیشه رفتن رسیدن نیست

ولی برای رسیدن باید رفت

دربن بست هم راه اسمان باز است

... پرواز بیاموز

(شریعتی)

خدای مهربون قلب های با صفا

 اهای خدای خورشید و ماه ستاره های خوشکل اسمونا

خدای هر چی عاشقه

هر کی دلش گرو شقایقیه

خدای لحظه های بی کسی

اهای همدم شکسته دل

اهای سنگ صبور غصه ها

اره دوباره من همون دیوونه گم کرده راه

 

از خدا خواستم که اشک رو از چشمام نگیره

تا هر وقت که اسم تو از یادم میره

چشمام ببارن و دلم اتیش بگیره

 که گل اسمت تو وجودم

غنچه کنه و هرگز نمیره

:عشق...عشق...عشق

یعنی ارمیدن " چشمها بسته با دل گل رو چیدن

:عشق...عشق...عشق

یعنی رهایی "   بی تو زندگی نداره صفایی

: تو ... تو ... تو

یعنی گل باغ" کردی دل ما رو زه دوری داغ

:من... من... من

یعنی بلبل مرده " که فقط غصه خورده

:غم... غم... غم

یعنی همراه من" ستاره شبهای سیاه من

:غریبه...غروب...غربت

یعنی سلام بدون لکنت"هنوز دلم نکرده به اون نگاهت عادت

:غروب...غروب...غروب

یعنی پایان راه" اخرش نکردی به ما یه نگاه

:غربت...غربت...غربت

یعنی جدایی" خدایا کی میدهی به ما نوید رهایی

 :عشق

یعنی دویدن

دویدن اما هرگز نرسیدن

دیدن پایان راه اما هرگز نچشیدن

ندیدی من چه بی صدا رفتم

                           رفتم ازبی وفایی

                            شکستم

رفتم تا چشماتو از یاد ببرم

                 هر چی گفتی

                           هر چی گفتم

همه رو به دست باد بسپرم

سیب سرخی را به من بخشید و رفت

ساقه سبز دلم را چید ورفت

                                                         عاشقی های مرا باور نکرد.

                                                         عاقبت بر عشق من خندید ورفت.

اشک در چشمان سردم حلقه زد

بی مروت گریه ام را دید و رفت

                                                         با غم هجرش مدارا میکنم.

                                                          گر چه بر زخمم نمک پاشید و رفت.

           خداحافظ

برای تو چه اسان است

ولی قلب

          قلب من از این واژه لرزان است

خدا حافظ برای تو شگون داشت

برای من غم صد اسمون داشت

برای من که محتاج تو بودم

شکست

           و حسرت

                       و  درد

                                و جنون داشت

چشمان قشنگ تو را ببینند

نمیدانم اتش دوست داشتنت مرا خواهد سوزاند؟

نمیدانم تو خاکسترم را بر باد خواهی داد یا  نه ؟

ولی حتی هنگامی که باد ارام گرد خاکسترم را روی خاک گسترد

باز هم در ان خاکستر این جمله نقش میبندد که:

                دوستت دارم

                                روح الله          جواد         محمد

چه زود می گذرد انگار همین دیروز بود(۳۰شهریور۸۵)

اری از این روز بود که زندگی ما برگ تازه ای خورد زمانی که با یک دنیا امید و ارزو وارد دانشگاه شدیم

بعد از چند ماه انتظار کشیدن

دوست ندارم اولین پلان ورودم رو یا ورودمون رو تشریح کنم چون یه کم بیشتر از خیلی تلخ بود

سه تفنگ دار شامل گروه سه نفره ای بود به نام های محمد صالح "جواد وخودم(روح الله(رها)) که من وجواد با هم هم شهری بودیم که از سالها قبل همدیگر رو     می شناختیم یا بهتر بگم فامیل و همسایه که از خوش شانسی یه جا قبول شدیم.

که پس از ورودمون با محمد اشنا شدیم صمیمیت ما ان قدر زیاد شد که برای هم مثل سه داداش شدیم

و معروف شدیم به سه تفنگدار که حضرات میگفتند عقد شما سه نفر رو توی اسمونا بستن

۳ تا ادم متفاوت که در قید و بند هیچ چیز و هیچ کس نبودیم فقط به فکر خوش گذرونی وشاد بودن طوری که ترم۱و۲ دانشگاه جزء خاطره انگیز ترین سالهای عمر هر سه ما محسوب میشه به قدری بی خیال همه چیز شدیم که بهمون میگفتن ...

واقعا چه زود گذشت ما ورودیان اول این رشته بودیم دانشگاه شهرکرد تازه اون سال (۸۵)بود که این رشته  رو می گرفت و کلاسهای اون توی دانشکده هنر فارسون برگزار میشد دیگه خودتون تصور کنید که چی شد هنر در کنار فقه وحقوق "ابتدای ورودمون که با مخالفت دانشجویان هنری روبه رو شدیم (چشمتون روز بد نبینه)یه جو خیلی عجیبی به وجود اومده بود(یا اوردن)

واسه ما که غریب بودیم و اولین ورودی سخت بود اما واسه هنری ها خیلی سخت تر که به ما میگفتند {مهمانان امروز وصاحب خونه های فردا }

دیگه کاری بود که شده بود نه تقصیر ما بود نه تقصیر دانشجویان هنری

ما که بی خیال بودیم چون که اونا دانشجو بودن ما هم همین جور

اگه اونا درس خوندن ماها شاید از اونا بیشتر خونده بودیم اما کار سرنوشت بود. ما کم کم با بچه های هنری رابطمون خوب  شده بود چون که تقریبا مثل خودشون بودیم از لحاظ رفتار

و انگار که نه انگار ما خدایی نکرده فقه وحقوق میخونیم بگم که ما سه نفر 

هیچ کدوم علاقه ای به این رشته نداشتیم اما به هر صورت ادامه دادیم تا حالا که ترم۵ هستیم وداریم میریم ترم۶

خلاصه سال اول ما هم رشته ای ها رو چلوندن توی یه اتاق که راحت تر باشیم و از سرو صدای ساز وتنبک در امان باشیم توی اون اتاق هم واسه ما سه نفر سخت بودو هم واسه بقیه چون ما تا صبح بیدار میموندیم وبقیه میخواستن درس بخونن و بخوابن .

اما ترم ۳ خدا رو شکر جدا شدیم ورفتیم توی یه اتاق ۴ نفره که هم ماراحت شدیم هم بقیه

اگه ما سه نفر همدیگه رو نداشتیم توی این شهر (ای دریغا شهر ...)حتمادیوونه میشدیم .خب هم کلاسی های خوبمون رو هم فراموش نکنیم همکلاسی های عزیزتر از جونمون

 همکلاسی هایی که جزء خودشون به کس دیگه ای فکر نمیکردند همکلاسی هایی که وقتی به یکی سلام میکردی یا بااون چند کلمه حرف میزدی توی خوابگاه اون بدبخت رو سوژه قرار میدادن

طوری که دفعه بد اگه نگاش میکردی از ترس میمرد و وقتی به طرفش میرفتی فرار میکرد البته همشون این خصلت خوب رو نداشتن  یه چند نفری بیش نبودند چی بگم" نگم بهتره"اما امیدوارم که یه روز بفهمن که با احساسات مردم چیکار میکردند .

...بهتره یه کم  از اردوهامون  واستون بگم 

برای خواب معصومانه عشق

کمک کن بستری از گل بسازییم

برای کوچ شب هنگام وحشت

کمک کن با تن هم پل بسازیم

کمک کن سایه بونی از ترانه

برای خواب ابریشم بسازیم

کمک کن با کلام عاشقانه

برای زخم شب مرحم بسازیم

                                    

وداع

مي روم خسته و افسرده و زار

سوي منزلگه ويرانه خويش

بخدا مي برم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه خويش

مي برم، تا كه در آن نقطه دور

شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لكه عشق

زينهمه خواهش بيجا و تباه

مي برم تا ز تو دورش سازم

ز تو، اي جلوه اميد محال

مي برم زنده بگورش سازم

تا از اين پس نكند ياد وصال

ناله مي لرزد، مي رقصد اشك

آه، بگذار كه بگريزم من

از تو، اي چشمه جوشان گناه

شايد آن به كه بپرهيزم من

بخدا غنچه شادي بودم

دست عشق آمد و از شاخم چيد

شعله آه شدم، صد افسوس

كه لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست

مي روم، خنده بلب، خونين دل

مي روم، از دل من دست بدار

اي اميد عبث بي حاصل

6

...گفت: عشق آسودگيست، خيال است... خيالی خوش

...گفت: ماندن است ....فرو رفتن در خود است
...گفت: خواستن و گرفتن و برای خود کردن است
گفت: عشق ساده ست، همين جاست دم دست و دنياپر شده... از عشقهای زود
...گفت: عشق دروغی بیش نیست

شکستها همیشه شکست نیستند

 بلکه در مواقعی فقط ظاهرا شکست اند

 اما در باطن یه جور پیروزى به حساب می آیند ،

 اینها همون شکستهائى هستند که باعث بیدارى انسان مى‏شوند

 و پرده‏هاى غرور و غفلت را مى‏درند

و نقطه عطفى در زندگى انسان محسوب مى‏شوند .

فریادهای تنهاییم را جز باد کسی نشنیده است

اکنون در فریادهاییم

تو را صدامی زنم

در کوچه ی دلت قدم میزنم وهوایش را بارانی میکنم

شب را به مهمانی چشمانت می آورم

تامرا همراه ستارگان شب بپذیری

تو از دردی كه افتادست بر جانم چه می دانی؟
دلم تنها تو را دارد ولی با او نمی مانی
تمام سعی تو كتمان عشقت بود در حالی
كه از چشمان مستت خوانده بودم راز پنهانی
فقط يك لحظه آری با نگاهی اتفاق افتاد
چرا عاقل كند كاری كه بازآرد پشيمانی؟

اگر ان ترک شیرازی به دست ارد دل ما را به

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

   حافظ

اگر ان ترک شیرازی به دست ارد دل ما را

به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پارا

اگر کس چیز می بخشد ز ملک خویش می بخشد

نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخار ا را

          صائب اصفهانی

اگر ان ترک شیرازی به دست ارد دل ما را

به خال هندویش بخشم همه روح و همه جان را

اگر کس چیز می بخشدبسان مرد می بخشد

نه چون صائب که می بخشد سر ودست و تن و پا را

سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند

     شهریار